Pałac w Małkowie
Klasycystyczna rezydencja położona na wysokiej skarpie doliny Warty. Obecny budynek powstał w pierwszej połowie XIX wieku, najpewniej w latach 20. XIX stulecia, z inicjatywy Pawła Biernackiego i jego rodziny. W tradycji związanej z tym miejscem zachowała się informacja, że forma pałacu była inspirowana jedną z rezydencji napoleońskich na wyspie Elbie, natomiast autorstwo projektu bywa przypisywane Fryderykowi Lesslowi, choć nie jest to w pełni potwierdzone.
Z Małkowem związana była również Konstancja z Małachowskich Biernacka — postać wykształcona, aktywna intelektualnie, o wyraźnych zainteresowaniach literackich i historycznych. Badania nad jej rękopisami pokazują, że tworzyła i gromadziła teksty o charakterze literackim oraz patriotycznym, co dobrze wpisuje się w rangę kulturową tej rezydencji.
Od 1875 roku majątek należał do rodziny Pstrokońskich. W czasach Marii i Walentyny Pstrokońskich Małków stał się ważnym ośrodkiem życia artystycznego. Bywali tu malarze, rzeźbiarze i literaci, m.in. Zygmunt Andrychiewicz, Józef Rapacki, Stanisław Jagmin oraz Władysław Stanisław Reymont. Na początku XX wieku pałac został częściowo przebudowany, zachowując jednak swój historyczny charakter i zasadniczy układ wnętrz.
Po II wojnie światowej pałac przeszedł pod zarząd państwowy. Zespół pałacowy w Małkowie figuruje dziś w rejestrze zabytków województwa łódzkiego jako obiekt z pierwszej połowy XIX wieku. Według informacji publikowanych przez obecnych właścicieli, pod koniec XX wieku posiadłość wróciła w ręce prywatne, a po remoncie przeprowadzonym na początku XXI wieku została ponownie otwarta dla gości.
